Condolancebrief uit Rome

Gepost in Munstergeleen

Naar aanleiding van het overlijden van Pater Joachim van der Heijden heeft pater Giovanni van de Passionisten uit Rome de volgende condolancebrief verstuurd aan Pastoor Harry Broers uit Munstergeleen:

Rome 28 juni 2007,

Beste Harry, Nog maar kort geleden belde jij mij over de terugkeer naar de hemel en over de begrafenis van Pater Joachim, of Pierre, zoals we hem ook wel met zijn doopnaam noemden.

De hele middag al spookt dit bericht door mijn hoofd en er komen allerlei gedachtes bij mij op; zozeer dat ik er stil van word.

Wat kan ik zeggen over pater Joachim? Ik denk dat de zin die hem in mijn ogen het best typeert is : “Ik zegen u , o Vader, omdat u deze zaken aan de kleinsten heeft openbaard.”

Het was een eenvoudige man, en ik weet nog goed hoe wij moesten glimlachen om de foto op het tijdschrift dat je mij gegeven hebt, waarop hij, sigaar in de mond, de relikwieën klaarmaakte. Een beeld dat veraf staat van zekere kerkelijke stereotiepen vol waardigheid en wijsheid, maar niet minder waar.

Hij was echt zo: altijd beschikbaar zijn om de ander te kunnen helpen. Juist door zijn eenvoud was hij zo geliefd bij de mensen. Ik ben er zeker van dat velen hem dezer dagen een laatste groet hebben willen brengen. Het zou me niet verbazen als daar ook talrijke mensen tussen waren die nooit in de kerk komen, maar voor hem speciaal gekomen waren.

Net zoals onze congregatie van oudsher de afgedwaalden en gekruisigden probeert te bereiken, om ze te ontmoeten en in gesprek te gaan over de waarheid. Daar is pater Joachim in geslaagd door zijn eenvoud en het feit dat hij een priester uit één stuk was.

Ik weet nog goed dat hij naar Rome kwam voor de zaligverklaring van mons. Bossilkov. Hij heeft mij vergezeld naar een aantal Vaticaanse instanties waaronder het bureau voor de liturgische plechtigheden van de Heilige Vader.

In zijn habijt, sigaren in zijn zak, handgemaakte geitenwollen sokken aan en klompen of sandalen aan zijn voeten. Zoveel eenvoud in die prestigieuze gangen van het bestuurscentrum van onze kerk. Geen enkele schaamte, maar zeer veel waardigheid die voortkwam uit zijn rechtschapen priesterschap in Christus en de katholieke kerk.

De heiligverklaring die wij net hebben gevierd, heeft, geloof, ik veel van zijn gezondheid gevergd. Hij raakte betrokken bij twee ongelukken, maar hield vol. Er rest ons niets anders dat hem thuis te brengen met de lofzang van Simeon: "Nu laat u, Heer, uw dienaar in vrede heengaan, zoals u hebt beloofd. "

Hij is en blijft een voorbeeld en ik vind het een eer dat ik hem heb mogen kennen. Ik zou al tevreden zijn als men voor mij zelfs maar een fractie van het verdriet zou voelen van wat hij achterlaat. Hij heeft de strijd gestreden en gewonnen en het geloof bewaard.

Moge de barmhartige Heer hem aan zijn rechterhand ontvangen en hem uitnodigen naar hem toe te komen om hem als goede en trouwe dienaar zijn beloning te geven.

Dank je Harrie, dat je hem zo nabij bent geweest. Breng mijn condoleances in het Nederlands over aan pater Bos en de andere medebroeders. En zeg tegen pater Joachim die, -zo stel ik me voor nu zijn sigaartje met pater Karel rookt-, dat hij daar in de hemel ook een beetje aan mij denkt.

Tot ziens!

P. Giovanni Zubiani c.p.