Preek Pater Bos bij begrafenis Pater Joachim

Gepost in Munstergeleen

Door Pater Leo Bos cp, provinciaal van de orde der Passionisten in Nederland

Munstergeleen, St Pancratius kerk, dinsdag 3 juli 2007

Wij zijn hier vanmorgen samengekomen om afscheid te nemen van onze dierbare pater Joachim – Pierre – van der Heijden. Hij werd op 23 juni opgenomen in het Maaslandziekenhuis in Sittard. Daar overleed hij in de vroege middag van 28 juni, twee dagen na zijn verjaardag.

pater-joachim250.gif

Er was een algehele achteruitgang van zijn lichamelijke gesteltenis, en die was deze maal niet meer te keren. Het zijn zware en pijnlijke jaren geweest voor pater Joachim, sinds zijn ernstige auto-ongeluk in februari 2003. Ik herinner me nog goed het moment dat het telefoontje binnenkwam, en ik naar het Medisch Centrum in Utrecht ben gegaan.

Ik trof hem daar aan met ernstige verwondingen. We hebben wekenlang geleefd tussen hoop en vrees in, - of hij het zou halen of niet. Maar tenslotte kwam hij weer, zoals we dat zeggen, bij de mensen, en bleken zijn geestelijke vermogens geen schade te hebben opgelopen.

Zijn lichaam bleek evenwel ernstig gekwetst. We konden goed met elkaar overleggen, en hij verhuisde naar Sittard, en begon vol goede moed aan een revalidatieprogramma. Hij heeft altijd de hoop gehouden dat hij een stukje beter zou worden, en zelfstandig wat meer zou kunnen bewegen. Maar die hoop is eigenlijk nooit goed uitgekomen.

We hebben met hem nog een lichamelijke en geestelijke inzinking gehad, toen hij in Brunssum lag. Maar daar knapte hij toch weer wat op, en sindsdien had hij een kamer in woonzorgcentrum Oud-Geleen.

Natuurlijk stond pater Karel centraal in zijn leven. Hij heeft er vele jaren van zijn leven met hart en ziel voor gewerkt. De heiligverklaring was een hoogtepunt. Het was evenwel onmogelijk hem mee te nemen naar Rome. Hij zag dat zelf ook heel goed in, en het luchtte hem in zekere zin op, toen we daarover in een goed gesprek, de beslissing hadden genomen.

Hij verheugde zich over de plechtigheden en festiviteiten hier in Munstergeleen, op 24 juni, en zou daaraan ook deelnemen. Maar dat mocht helaas niet zo zijn. Er is een zekere dramatiek in zijn leven, als het over pater Karel gaat. Hij sloeg met zijn auto over de kop, toen het proces van de Heiligverklaring begon.

Hij kreeg een ernstig auto-ongeluk toen hij met de officiële documenten op weg was naar de nuntius in Den Haag. En nu, met de feestelijkheden in Munstergeleen, belandde hij in het ziekenhuis, en zakte in een paar dagen tijd uit het leven weg. We hebben ons als eenvoudige gelovigen wel eens stilletjes afgevraagd: waar blijft pater Karel nou!

Pater Karel was zijn levenswerk. En in zekere zin was er een natuurlijke overeenkomst tussen pater Karel en pater Joachim. En ik bedoel daarmee, dat pater Joachim de eenvoud zelve was, en in die eenvoud ook de taal van de gewone mensen sprak. Hij was met hart en ziel een priester, en kon mensen heel nabij zijn. Dat hebben we gezien in zijn contacten met de woonwagenbewoners en met de mensen in de gevangenis van Maastricht.

Hij was er meer dan welkom, en leefde mee met al hun vreugde en verdriet, heel concreet en heel praktisch. Die instelling naar mensen toe, had een authentiek karakter, en is ongetwijfeld gevoed vanuit een oprecht geloof. Pater Joachim was geen groot theoloog. Hij had een devotioneel geloof, en was ervan overtuigd dat God een liefdevolle en barmhartige God is, een God van mensen.

En pater Joachim heeft dat geloof uitgedragen aan zijn 1 communicantjes op de verschillende kampen; bij zijn talloze doopjes in de kapel; bij het zegenen van ontelbare medailles en relikwieën; in zijn correspondentie en kontakten met vereerders van pater Karel. We mogen hem als geloofsgemeenschap oprecht dankbaar zijn, zoals hij op deze wijze die God van liefde heel dicht bij mensen heeft gebracht.

Juist vanwege zijn oprechte en authentieke geloof, was de kapel van pater Karel hem heel dierbaar. Omdat hij juist daar zag, dat mensen troost vonden en bemoediging. Het was geen plaats van uitgebreide liturgieën en feestelijke gezangen. Het is een plaats om even stilletjes binnen te lopen, een kaarsje op te steken, en een intentie op te schrijven. De mensen daar hebben het vertrouwen dat God naar hen luistert, en met hen begaan is. Het opgestoken kaarsje brengt het verhaal van de kapelbezoeker in het licht van God. Dat is een zegen voor mensen.

Pater Karel en pater Joachim deelden dezelfde spiritualiteit. Beiden zijn Passionisten, en hun hart ging uit naar arme en kwetsbare mensen. Pater Karel vooral in Dublin, Ierland; pater Joachim vooral in Limburg. En hun eenvoudige en sobere levenswijze benadrukten nog eens de oprechtheid van hun geloof. Wij zijn als Passionistenfamilie pater Joachim oprecht dankbaar voor dit getuigenis. Het leven van pater Joachim is nu ten einde geraakt.

Maar het verhaal van God met mensen gaat verder. Nieuwe generaties komen op. Mensen blijven zoeken naar een houvast in hun leven. Mensen blijven geloven en bidden, dat God zijn naam van liefde en genade schrijft in hun hart. Ik-wil-er-zijn-voor-jou, zo heeft Hij zich van oudsher geopenbaard. Zo heeft Hij zich in Jezus Christus getoond. Zo toont Hij zich tot op de dag van vandaag in mensen die van Hem getuigen.

Geloven is een levenswijze. Dat heb ik willen uitdrukken met de Schriftlezingen van vandaag. Het zijn de officiële Schriftteksten die horen bij het kerkelijk feest van pater Karel, op 5 januari. Geloven is geen theorie, of een concept van waarheden en wetten. Geloven is leven met zachtheid en aandacht voor mensen, zoals de 1e lezing ons vertelt. Geloven is leven in de geest van Jezus Christus, zijn leerling zijn, en jezelf geven voor anderen, zoals het evangelie ons vandaag voorhoudt.

Het was de levenswijze van pater Karel en pater Joachim. Maar het moge ook onze levenswijze zijn, vandaag, en hier en nu. In onze wereld zijn gelovige mensen heel hard nodig als getuigen van Gods liefde en goedheid. We sluiten het leven van pater Joachim vandaag af. En we doen dat als gelovige mensen. We geven hem uit handen; we leggen hem neer in de handen van God.

En we hebben het gelovige vertrouwen dat God zich over hem zal ontfermen. En we zijn ook eerlijk. Pater Joachim was natuurlijk niet volmaakt. Welke mens is dat wel? We kennen natuurlijk ook zijn zwakheden. Soms was er teleurstelling over zijn gebrek aan aandacht voor zijn naaste familieleden. Hij was soms ook wel erg met zijn eigen dingen bezig. Maar mensen die geloven en liefhebben, weten ook van vergeving. En zo is dat in ieder geval bij God.

We bevelen pater Joachim bij Hem aan. En we bidden: Heer onze God, geef hem een plaats in uw Vaderhuis, en voltooi zijn leven met uw goedheid. Neem hem op in de geborgenheid van uw liefde, en omring hem met uw zorgzaamheid. Dat hij moge rusten in vrede. amen.

3 juli 2007, Leo Bos cp, Provinciaal